ЎЗБЕК ХОНАДОНИНИНГ БАДИИЙ БЕЗАК МАДАНИЯТИ
Keywords:
XIX аср охири ва XX аср бошларидаги Тошкент халқ меъморчилиги янги авлодлар учун маҳаллий меъморчилик мактаби анъаналаринининг бой тажрибасини мерос қилиб қолдирди.Abstract
Мақолада Ўзбекларнинг ҳовли-жойлари бутун бошли тугал бир меъморий ансамбл эканлиги, айвон шифтларининг асосини барибир ўша болар-лар ташкил этганлиги ва унда ги бир ҳавзакли, тўрт ҳавзакли шифтлар ўзгача чирой касб этганлиги . Гул, бутоқ, дарахт сингари ислимий нақш-лар рамзий, ташбеҳий, тимсолий маъноларни ўзида мужассам этганлиги айтилади. XIX аср охирида усталарда табиий равишда янгилик сари интилиши билан “шарқона” ясси услуб билан ғарбона ҳажмий тасаввурнинг бир-бири билан бирикувчи безак санъ-атида ҳаётий манзараларни ҳаққоний акс эттирилиши билан бу хозирги замон архитектурасига ўзига хос ҳусн бағишлайди.
Downloads
References
В. Н. Манакова. Художественная культура народного жилища узбекистана. Ўзбек хонадонинг бадиий безак маданияти. (Тошкент. 19 аср- 20 аср боши). Ташкент. Изд. Литературы и искусст.им. Г.Гуляма. 1990.
В.А. Нильсен., В.Н. Манакова. Архитекторный декор памятников Узбекистана. Ленинград. Стройиздат. 1974.
И.М.Азимов. Росписи Узбекистана. Ташкент . 1987. кова ўлчаган.
